میخواهی دربارهٔ یک همکار بگویی که همیشه دیر میرسد و کارش را نصفه رها میکند، اما فقط میتوانی بگویی he's not good. یا میخواهی دربارهٔ دوستت بگویی که همیشه به حرفش عمل میکند، اما فقط از kind استفاده میکنی — کلمهای که دقیقاً همان چیزی نیست که منظورت است. توصیف شخصیت آدمها یکی از جاهایی است که نبود واژهٔ دقیق، بیشترین فاصله را بین آنچه میخواهی بگویی و آنچه واقعاً میگویی ایجاد میکند.
میخواهی بگویی «او به من گفت که دیر میآید». مطمئن نیستی باید بگویی he said me یا he told me یا شاید he spoke me. هر چهار کلمه — say، tell، speak، talk — به فارسی میشوند «گفتن»، اما در انگلیسی هرکدام قاعدهٔ خودشان را دارند و اشتباه گرفتنشان یکی از رایجترین خطاهای زبانآموزهاست.
یک نفر میگوید I saw a movie last night، یکی دیگر میگوید I watched a movie last night. هر دو دربارهٔ همان کار صحبت میکنند، اما آیا واقعاً فرقی دارند؟ و کلمهٔ سوم، look، کجای این ماجرا قرار میگیرد؟ هر سه کلمه به فارسی میشوند «دیدن» یا «نگاهکردن»، اما هرکدام زاویهٔ متفاوتی از همان عمل را نشان میدهند.
یک نفر در فیلم میگوید "It's raining cats and dogs." اگر کلمهبهکلمه ترجمه کنی، میشود «گربه و سگ میبارد» — جملهای که هیچ معنی منطقیای در فارسی ندارد. اما منظور گوینده چیز سادهای است: باران خیلی شدیدی میبارد. اینجور جملهها، idioms (اصطلاحات) نام دارند — عبارتهایی که معنیشان از ترجمهٔ تحتاللفظی کلمات قابلحدس نیست.
سهحرفیاند، کوچکاند، و اغلب حتی توجهت را جلب نمیکنند. اما همین up، off و out میتوانند معنای یک فعل ساده را کاملاً عوض کنند. eat یعنی خوردن، اما eat up یعنی همهچیز را کامل خوردن. burn یعنی سوختن، اما burn out یعنی از فرط کار خسته و فرسوده شدن. همین کلمات کوچک، یکی از دلایل اصلیاند که چرا فعلهای عبارتی اینقدر برای زبانآموزها گیجکنندهاند.